OĞUZLU'nun Güncesi

Günümüz şartlarında 7’den 77’ ye hepimiz şans oyunlarında, şansımızı denemişizdir. Bundan 15-20 sene önce tek bilinen şans oyunu Milli Piyango ve birde çok az kesimin takip ettiği Spor Toto ve At Yarışlarıydı. Çocukluk yıllarımda,  eve Milli Piyango sadece yılbaşı çekilişi için alınır ve çıkma ihtimali yüksek olduğu düşünülen İstanbul’ daki gurbetçi akrabalarımızdan sipariş edilirdi. Aylar öncesinden elimize geçen yılbaşı biletleriyle evler, arabalarla hayallerimizi süslerdik. Büyük ikramiye bize çıksa, kimsenin haberi olmasın diye gizliden gizliye Ankara’ya gitme planları kurar, oraya gitmek için yol parasını bile ayırmayı düşünürdük. Yılbaşı akşamları tek izlenen televizyon TRT-1’di. Mecburduk TRT-1 izlemeye, malum o yıllarda başka bir alternatifimiz de yoktu. Yılbaşı gününde güzel yemekler hazırlanır, kümesteki tavuklar kesilir, colalar alınır, o akşamın özel geçmesi için gün içersinde hazırlıklar yapılırdı. Küçüktük ve o gün erkenden yatmayacaktık, annemizden babamızdan o akşamın hatırına özel izinler alır,  saat 24:00’ e gelince uyumamak için kendimizi zor tutar, havai-fişek gösterisi izlemek için ayrı bir heyecan duyardık. Bir türlü zaman geçmez Mustafa YOLAŞAN’ ın sunduğu yarışma programlarını seyreder, araba-hediye çekleri-evler dağıtılırdı. San ki arayan herkese para- araba dağıtılır, bizde katılmak için elimiz telefona ayırmazdık. Bir türlü çevirdiğimiz numara düşmez, İstanbul’da olsak numarayı hemen düşürür sanırdık. Malum yarışmaya katılanlar genelde İstanbul’dan aranırdı. Yılbaşının olmazsa olmazlarından dansöz çıkar fıkır fıkır oynar, o başlayınca annemiz babamız televizyonu kapattırırlar, ayıplarlardı. Her çekilişte heyecanlanır, çıkmayınca da bir sonraki büyük ikramiye için kendimizi motive ederdik. Havadan para kazanma düşü, yılda bir kez de olsa büyük hayaller kurmamızı sağlardı. 

Şimdi ise, çevremizde o kadar şans oyunları var ki. Her biri diğerinin eksiğini kapatmakta, kazanılan üç-beş kuruşla şansımızı denemekteyiz. Nedir bu kazanma hırsı, insanoğlunun fıtratındaki doyumsuzluk duygusu mu? Yoksa rahatlık duygusu mu?  Birçoğumuz çalışıp da kazamayacak büyüklükteki o ikramiyeleri, çıkması durumunda ne yapardı. Bu soruyu hepimiz kendimize defalarca sormuşuzdur. Günümüzün belli zamanlarında gelecek için planladığımız hayallerin tek eksiği paradır. Para da kolay kazanılmıyor, hele hele şimdiki zamanımıza bakarsak, birikimlerle ev sahibi olmanın bile hayal olduğunu düşünmeye başlamışız. Ülke ekonomisindeki dengelerin bozulmuş, kapitalist düzenle halkın bir kısmı varlık içinde yüzerken, büyük bir kısmı da fakirleşmeye sürüklenmiştir. Belki de kötü gidişattan sıyrılmak içinde de şans oyunları bu kadar sarılmışızdır…