Ne güzeldi o düğün yemekleri, konu komşu hep beraber olur, düğün yemekleri hazırlarlar, kocaman kocaman kazanlar ısıtılır, kepçelerle yemekler karıştırılırdı. Sarmalar mı dersin, dolmalar mı; kuru fasulyesi mi, pilavımı, kompostosu mu…  oh oh!… üzerine birde tatlı niyetine lokmalar. Şimdi ise düğünlerin takı için yapıldığını düşünmek ne acı….
 
Herkes imece olarak gittiği konu komşudan para yerine, sıraya girip şu gün bana da yardıma geleceksiniz diye randevulaşırlardı, şimdi ise yövmiyeyi beğenmeyip bir taşı bir taşın üzerine atmamaktayız. Herkes birbirine yardıma koşarken, ne oldu da bize de her şeyi maddiyata döker olduk.
 
Düğünü alaceleye getirmeden 3 gün boyunca doya doya şenlikler yapılırken, şimdi ise bir günde her şeyi sığdırır olduk, onu da 2-3 saati bulan takılara ayırdık.
 
Cenazelerimizde, cenaze sahipleri zarf içersine ceplerimize gizliden koydukları paralar vardı, ne oldu bize de bu kültürü tedavülden kaldırdık? Ya çok fakirledik ya da  artık herkes zengin oldu da gurur mu yapar oldu? Düğünlerimiz şenlikli olsun, cenazemiz garip gitmesin diye her seferinde akraba ilişkilerimizi sıkı sıkına tutarken, ne oldu bize de şimdi akrabalarımızı görmek istememekteyiz. Bana faydası yok diye yollarımızı değiştirir olduk.
 
İşte! yakın bir tarihe kadar günümüzde değişen kültürlerimiz!…Dünya küreselleşmeye giderken biz ise birbirimizden koptuk, bağlarımız zayıfladı. Büyüyen bilgi toplumunda birbirimize entegre olmamız gerekirken ilişkilerimiz arasına ne girdi de bu kadar zayıf düştük. Her geçen gün bir kültürümüzden daha vazgeçiyoruz. Yeni yeni insanlar, medeniyetler ve kültürler tanıyıp onların yaşantısını özeniyoruz…Ne onların kültürlerine adapte oluyoruz ne de o vazgeçtiğimiz kültürlerimize geri dönebiliyoruz…
 
Hakan DİŞLİ