OĞUZLU'nun Güncesi

Malum, küçük bir belde/köy’de yaşıyorum. Burada doğdum ve Allah(CC)’ın izniyle yine burada toprağa gireceğim. Önceki yazılarımda da değindiğim gibi, adeta bir cennettir yaşadığım yer. Bunu, doğup büyüdüğüm yer olduğu için değil; gerçekte böyle olduğu için, yılın 4 mevsimi 12 ayında yeşilin her tonunun hakim olduğu bir yer olduğu için bilhassa vurguluyorum. Günün önemi nedeniyle seçimlere değinmem kaçınılmazdır haliyle.

Aslında burada doğan veya başka yerlerde doğduğu halde kütük kaydı beldede olan insan sayısı 6500 civarındadır. 1990 nüfus sayımında köyde ikamet edenler 2064 çıktığı zaman, başta babam olmak üzere herkesin küçükte olsa katkılarıyla, daha iyi hizmet alabilmek, modernleşebilmek için belediye kurulması için uğraşıldı ve 1992 de bu gerçekleşti.

Babamın Ankara’daki dükkânında şahit olduğum bir görüşmenin sonucunda, siyasi görüş açısından ilgili olmadıkları halde köyün sözü geçen iki kişisinin desteği sonucu bir şahıs başkan seçildi. Bu şahıs başta köyün ihtiyacı olan birtakım hizmetlerin öncelikle gerçekleştirilmesi sonucu takip eden ilk seçimde de devam ettirdi reisliğini. Ancak ikinci döneminde hizmet yapacağına küpünü doldurmayı tercih etti. İşçilerin SSK primlerini ödemediği halde ödenmiş gibi göstermek, çok uygun bir yerde, köylülerce yapımı gerçekleştirilmiş ancak yarım kalmış 5 katlı bir binayı tamamlamak yerine yeni bir bina yapılmasına karar çıkarttı ve bu bina İller Bankası Kredisiyle yapıldığı için yıllarca belediyenin sırtında kamçı olarak kaldı. Kadirbilmezliği, nankörlükleri de cabası…Yapımı sırasında dolaylı yoldan cebe indirdiğini en iyi kendisi bilir haliyle… Değinmeden geçemeyeceğim: Komşu bitişik köylerin daha iyi yaşam imkânlarına sahip olmak için belediyeye mahalle olarak katılma isteklerini de cebime para koyamam düşüncesi ile nasıl reddettiği de halen kulaktan kulağa dolaşıyor…

Bir önceki yazımda değindiğim belediye başkanı yıllarca onun bıraktığı pislikleri temizlemeye çalıştı. Ödenmeyen SSK primlerini ödedi ve bu sayede zamanı gelen personel biraz geç olsa bile emeklilik hakkını elde ettiler. Ancak, reis sağlığını öne sürerek tekrar aday olmadığı için yeni bir başkan seçimi gerekti haliyle ve malum kişi de o kadar yüzsüzlüğü, bu kadar ayyuka çıkmış hırsızlığı varken yine de aday oldu.

Elimden geldiğince izah ettim belde halkına…Ona oy vermeyin de kime verirseniz verin dedim ve yaptıklarını hatırlattım tekrar tekrar. Ancak, hem küçük bir yer olduğu için hısım-akraba desteği, hem de vakti zamanında ona destek olmuş çıkarcı kişiliklerin de çabasıyla, az bir farkla da olsa  maalesef yine seçilmiş durumda şu an..

Görünen o ki, personel artık maaşını alamayacak, adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sonucu 2000 kişiye göre devlet desteği olacağı ve belediyenin gelir getirecek yatırımları bulunmadığı için, halkın baskısı nedeniyle yapılması elzem olan hizmetleri yapabilmek için yine borçlanma yoluna sapacağından işler daha da sarpa saracak ve hiçbir hizmet yapılamaz duruma gelinecek. Bu da; belediyenin kuruluş amacına tamamen aykırı olacağına göre!…

Vah zavallı belde halkım!…Yazımın başlığı boşuna öyle seçilmedi ki…

.

Kurban, kelime anlamıyla “yakınlaşma” demektir. Buradan hareketle kurban kesmek; Allah(C.C.)’a yakınlaşma gayesiyle, O’nun verdiği mallardan, kurban edilmesi mümkün olan birini, yine O’nun rızası için boğazlamak demektir.  

Kurban kesmek ilk insanla beraber başlamıştır. Hz.Adem’in çocukları Allah için kurban kesmişlerdi ama birisinin niyeti halis olmadığı için onun kurbanı kabul edilmemiş, diğerinin ise kabul edildiği için  bunu kıskanan kardeşi diğerini öldürmüştü. Maide -27 de Kuran-ı Kerim bunu nakleder.Buradan hareketle kurbanda asıl olanın Allah rızası için kesme olduğu anlaşılır. 

Son zamanlarda dikkat ediyorum ve gözlemliyorum yaşadığım yerdeki gelenek ve görenekleri. İnsanlarının son yıllardaki tutumları ile çocukluğum zamanındaki gerçekleri kıyaslama imkânı da bulabiliyorum bu şekilde. Ve teessüf ederek belirteyim ki gidişattan hiç ama hiç memnun olduğumu söyleyemeyeceğim. Nasıl mı?… 

Öteden beri dini hususlarda hurafelere  karşı yersiz hayranlık olagelmektedir malumunuz. İnsanlar, işlerine nasıl geliyorsa öyle davranarak  çoğu gerçeği ve uyulması gereken kuralları değiştirmekten kaçınmıyorlar. Meselâ; cenazeden sonra verilmesi adet olan ıskat verilmiyor. Cenazeyi takibeden hafta yapılan mevlid merasimini cenaze evinde değil genellikle Cuma günleri namazdan sonra camide düzenliyor ve yapılması gereken ikramı cemaate meyve suyu ve bisküvi ile geçiştiriyorlar. Doğrusu ise, bu çerezlere sarfedilen paranın ihtiyacı olanlara verilmesi değil midir? Cuma namazına gelen cemaat mevlid dinleyip karnını doyurmaya mı gelmiştir? 

Bizzat yaşadım. Önceki yıllarda bir arkadaş iki hisse kurban keseceğini söylemiş ve “Yengemin emekli maaşı mı var?” diye sorduğumda, “Hayır, babasından kalan mal mülk var.” dediğinde bilgisizliğine yormuş, “Arkadaş, malın kurbanı olmaz, zekatı olur. Fakir Fukara Fonu veya Çocuk Esirgeme Kurumu’na makbuz karşılığı kurban bedeli kadar parayı ver, zekatınız olsun.” demiştim, ama arkadaş yine bildiğini okumuştu.  

Kurbanın adabına aykırı olarak, sadece et yiyebilmek için, veya “Diğerleri kesiyor ben de keseyim…” mantığıyla; sonra vermek üzere veya temin ettiği borç parayla hisse alıp bir gramını bile dağıtmayıp dolabına kaldıranları da gördüm maalesef ve bunların çoğunlukta olduğunu da…Nerede kaldı üçte birini kesemeyenlere, üçte birini konu komşuya kalanını kendine kuralı? 

Bu mudur kurban kesmek!…

Mübarek Ramazan Bayramınızı kutlar; mutluluk, sevgi, barış ve hoşgörü dolu günler dilerim. 

Genelde müminler ay boyunca sıkıntı çekti…Ancak, ruhen temizlendikleri gibi; düzenli beslenme sebebiyle, bedenen de vücutlarında bir yıl boyunca birikmiş gereksiz toksinleri temizledikleri için sağlıklarına da yararlı oldu. 

Tabii ki inanmayanlar, inandıkları halde inanmış görünenler; öyle veya böyle Oruç’u ya kötülediler ya da hakkında gereksiz bir sürü lâf ebeliği yaptılar haliyle. Yapsınlar…İnananlar için, sıkıntılar sonucu elde edilecek sevaplar yeterlidir. Malum…Türkiye’deki inanmayanlar veya din düşmanlığını marifet bilenler; yani Ateistler, kendileri çalıp kendileri söyledikleri bir forum sitesi  açmışlar ve höykünüp duruyorlar sürekli olarak. Tabii ki, bu gibi gafillerin iddialarına gülünüp geçilir, dinimize ve temel değerlerine yaptıkları densizlikler lânetlenir; gerektiğinde zeki ve inanmış kişiler tarafından tefe alınırlar ve bunu da tamamen hak ederler şüphesiz…  Şimdi de oradaki imanlı üyelerden biri tutmuş, güzel bir tartışma başlığı açmış…Bu başlığın ismi nedir biliyor musunuz?  Forum yetkililerinden, gerçek adını nick olarak kullanan bir imansıza dokunup “HACI TARİKATINA BAĞIŞLAR BAŞLAMIŞTIR. DUYARLI ATEİSTLER KREDİ KARTLARINI GÖZDEN GEÇİRSİNLER. DÜNYA’NIN TEK GERÇEĞİ PARA”  

Başlıkta değinilen ince husus aklımı kurcaladı; ve ister istemez bizzat yaşadığım bazı olguları aklıma getirdi…  Öteden beri dinimizce kutsal bilinen bazı günlerde camilere giden müminlerin ellerini ceplerine atmaları istenir. Mevlid Günlerinde, Kadir Gecesinde ve Bayramlarda namaz sonrası bu husus iyice ayyuğa çıkar. Tabii, oplanan bu paraların nereye sarfedileceği hemen herkes tarafından bilinmektedir.  Ancak, bazı açıkgöz kişiler bu durumu kötüye kullanmaktan çekinmemektedirler. Onlar için bu paralar extra gelir demektir.

Şöyle ki: Bilindiği üzere camilerin elektrik ve su giderleri devlet tarafından karşılanmaktadır. Yani, faturalar hazırlanmakta ama tahsil edilmeden edilmiş gibi gösterilerek devlet giderleri arasında sayılmaktadır. Bu açıkgöz zevat ise, çoğu vatandaşımızın bilmediği bu hususu istismar edip paraları cukka etmekten çekinmemektedirler.  Ayrıca, cami ve avlu için sarfedilmesi elzem olan giderleri de şişirmekten çekinmeyenler de gözlemlenmiştir. 

İyi niyetli, gerçek müminler dışında kalan bu gibi kimseleri  lânetlemekten başka ne yapılabilir? Dinimize söven, temel  dini değerlere hakaret eden kâfirlerle bu kişiler arasındaki fark nedir?

İnsanlar, yaşadıkça sürekli yeni şeylerle karşılaşıyorlar. Karşılaşılan durumlar ilginç olduğu kadar; yararlı da olabiliyor, zararlı da… 

Her insanın bazı amaçları ve hedefleri vardır. Basitçe bugünlerde milyarlarca insanın TV başında izlediği olimpiyatları örnek verebilirim. Katılan sporcular ve ekiplerin tek amaçları vardır. Başarmak; daha yükseğe, daha uzağa, daha çabuk, daha güçlü… 

Başarı, ekip işidir. BİR ELİN NESİ VAR…İKİ ELİN SESİ VAR atasözümüzü düşününce  bunun doğruluğu kolayca ispatlanır. Bireysel olarak başarılı olmak tabii ki mümkündür, ancak bu durum sadece İSTİSNA KAİDEYİ BOZMAZ olarak tarif edilebilir. 100 ve 200 m de Dünya rekorları kırarak altın madalyalara ulaşan Jamaikalı Atlet Usain BOLT, TRT muhabirine ne diyordu?..”Başarımın sebebi çalışmak, daha çok çalışmak…Çalışmamın semeresini görüyorum işte!…” Ancak, Usain BOLT rekorlara ve madalyalara tek başına ulaştığı halde çalışmalarında itici güç görevi gören atlet arkadaşlarını, hocasını  da inkâr etmiyordu şüphesiz. 

Şimdi birisi veya birileri bir iş yapmaya çalışıyorlar diyelim. Bu işi yaparken işi başlatan veya başlatanlar; kendi kafalarına göre hareket etmek isterler, onlara göre kendi düşünceleri en iyisidir. “Ben veya biz bu işi şu şekilde yaparsak mutlaka başarırız!..” diye düşünürler. Derken yakın çevrelerinden birisi durumu öğrenince bakar ki bir şeyler eksik. Yapılması ve uygulanması gereken bir husus atlanmış…Eğer bu husus uygulanmazsa başarı ya mümkün değil ya da hedefe varılamayacak.  

Arkadaşlık, dostluk ruhuyla eksik olanı anlatır…Sebebini izah eder…”Bu şekilde yaparsanız hedefe varmanız daha kolay olur. Eğer siz yapamayız diyorsanız, ben elimden gelen her şeyi seve seve yaparım.” der… 

Başlatan veya başlatanlar bakarlar ki söylenen doğru…Akıl ve mantık kuralları gereği bu hususun göz ardı edilmemesi gerek…Ancak; “İşi ben veya biz başlatıyoruz…Bildiğimiz gibi yapalım, nasılsa başarırız” diye düşünülür genelde. Tabii ki başarmak için temel unsur olan öneriyi uygulamazlar ve sonuçta iş başarılamaz…Tam anlamıyla bir fiyaskoya dönüşür. 

Öneriyi yapanın önerisini dikkate alıp, yardımını kabul etselerdi hedefe varacaklardı şüphesiz. Ama DAR KAFALILIK dediğimiz durum ortaya çıkmıştır yine. Eğer, öneriyi dikkate alıp yardımı kabul etselerdi; elde edilecek başarı öneriyi yapana ait olacaktı haliyle ve bizimkiler ise KAHRAMANLIĞI KİMSELERE BIRAKMAK İSTEMİYORLARDI…